Dlaczego dziecko wycofuje się z kontaktów
Zdarza się, że dziecko nagle przestaje chcieć spotykać się z innymi, unika zabaw w grupie albo trzyma się blisko dorosłych. Dla rodzica to często sygnał niepokoju, ale warto pamiętać, że wycofanie nie zawsze oznacza problem. Czasem to sposób dziecka na poradzenie sobie z nadmiarem bodźców, emocji lub zmianą w otoczeniu. Najważniejsze jest spokojne przyjrzenie się sytuacji i danie dziecku poczucia bezpieczeństwa.
Wycofanie jako sygnał, nie etykieta
Dzieci nie wycofują się „bez powodu”. Może to być reakcja na stres, nowe środowisko, konflikt z rówieśnikiem albo trudne emocje, których nie potrafią jeszcze nazwać. Zamiast przypinać łatkę „nieśmiały” czy „zamknięty”, lepiej potraktować to jako informację. Uważna obserwacja pozwala zrozumieć, co dziecko próbuje nam zakomunikować swoim zachowaniem.
Bezpieczna relacja jako fundament
Dziecko, które czuje akceptację w domu, łatwiej radzi sobie z trudnościami poza nim. Wspólne rozmowy, obecność bez oceniania i cierpliwość budują zaufanie. W wielu gabinetach terapeutycznych, także w okolicach Poznania, podkreśla się, że relacja z rodzicem jest kluczowym elementem wspierającym dziecko w wychodzeniu z wycofania.
Nie przyspieszaj na siłę
Zmuszanie dziecka do kontaktów społecznych może przynieść odwrotny efekt. Lepiej dawać okazje, ale bez presji — krótkie spotkania, jedna znajoma osoba, przewidywalne sytuacje. Małe kroki pozwalają dziecku stopniowo oswajać się z relacjami i budować pewność siebie we własnym tempie.
Kiedy warto poszukać wsparcia
Jeśli wycofanie utrzymuje się długo, nasila się lub towarzyszą mu silne emocje, warto skonsultować się ze specjalistą. Rozmowa z terapeutą może pomóc zrozumieć przyczyny i dobrać odpowiednie formy wsparcia. Dla wielu dzieci już sama możliwość bycia wysłuchanym przynosi dużą ulgę.